هستی ام را. من باور کرده ام همه ی حجم هستی ام همین چند قطره

اشک است که از دریای دل بیرون می تراود. باور کرده ام زندگی ام همین

چند لحظه بودن و همه ی لحظههای نیستی ام است.

نفهمیدم چرا اینهمه غریب مانده ام . من اسیر لحظه ها ، ثانیه ها ، دقیقه

ها و ساعتهای بی گذر ؛ می روم تا غم بزرگ زندگی ام را در دل پنهان

کنم.

چقدر دلتنگم و هنوز نمی دانم زندگی در کدام صفحه از دفتر هستی 

دستهای سرد از سکوتم را به گرمای عاطفه پیوند خواهد داد...

با همه ی آنچه که می دانستند از دل تنهایم ، باز هم هزاران سنگ بر  

شیشه اش کوفتند.../. 

                                   **************************************

 به این بهانه که دیگر همیشه پیش من است، تمام   

 آینه ها را شکست و پنهان شد

                      **************************************

شکست شیشه ی دل را نگوییم صدایی

نیست صدای آن روز قیامت بلند خواهد

شد.......