وقتی نگاهش آنهمه دلتنگم کرد.نگاه صادقی که جز پاکی هیچ نداشت.

خواستم فریاد بزنم اما صدا در گورستان حنجره ام مدفون شد.بغض سرد غم بر گلویم نشست و تا خواستم بگویم ؛ که کاش پاییز زردو نارنجی زندگی ام را به بهار حضورت می میراندی، همه چیز از حرکت ایستاد.

ندانستم کیستی و هر بار در هزاره ی زندگی ام تو را جستم. نمی دانستم کجایی و هر بار تو را در آینه ها دیده و نا دیده گریستم.

نمی دانستم در ناکجای حضور زندگی سراسر غمگینم مردی با پا های خسته از رفتن ها و نرفتن ها اینگونه خموش، نگاهش را به دیدگان خیس از ریزش بی امان قطره های باران دلم دوخته و تبسمی مهربان بر لبانش نقش بسته.

و من هنوز هم تو را در هزاره ی زندگی ام جستجو میکنم.