من فقط می دانم

                             که تویی

                                    شاه بیت غزل زندگی ام...!

                                               حمید مصدق ـ

با تو بوده ام

همیشه و درهمه جا

با تو نفس کشیده ام، با چشمان تو دیده ام

مرا از تو گریزی نیست

چنان که جسم را از روح.

و زمین را از آسمان

و درخت را از آفتاب

تو دلیل حیات من بوده و هستی

و چنان با این دلیل زیسته ام که باور کرده ام

علت بودن من، تو هستی

پاسخ من به آغاز و پایان زندگی این است: 

                      «همیشه با تو...»

مثل چکیدن یک قطره شبنم

بر پلک بسته ی گل

مثل ریزش آبشار نور

بر برهوت تاریکی

مثل تابش مهتاب

بر برکه ای فراموش شده

آمدی . قلبم را

بیدار کردی...

    روحت شاد 

... چقدر دلتنگم بهار!

ثانیه هایم تکراریند، ساعتهایم بی گذر، روزهایم کسل وسالهایم غبار آلود. اگر کسی نیاید                   در پس غبار لحظه های انتظار میمیرم.اگر کسی نیاید تمام لحظه های انتظار را خواهم مرد.

... می نویسم برای روز های بی یاد، لحظه های رفته بر باد، از ثانیها و روزهایی که بی تو نداشتم.

می نویسم می نویسم از تو

تا ته قصه ی من جا داری........../. 

زلال که باشی آسمان در توست...

خیلی دلم گرفته از خیلی ها...

نه بی تفاوت به آمدن ها و نیامدن هایم؛ نه عاشقانه هایم را شاعری است...

من عاشقم بهار و زیباترین رویای زندگی ام را دارم. باران،تنهایی، سکوت و

شکسته های به بند کشیده ای که حاصل یک عمر بی کسی من است

من عاشقم بهار و عشقم را در پستوی خانه نهان نمی کنم...